Over ons

Zoals bijna iedere jongen in Nederland van een jaar of 6 a 7 jaar ga je op een sport; en dat is dan meestal voetbal. Zeker in mijn jeugd, ongeveer 50 jaar geleden, was het heel vreemd als je niet op voetbal ging. Tennis of hockey was in die tijd nog alleen voor de beter gesitueerden. Dat voetbal heb ik ongeveer 10 jaar volgehouden en dat ging met pieken en dalen. De laatste twee jaren kregen wij een voetbaltrainer die de nadruk legde op looptrainingen; we moesten rondjes lopen van 2 km en deden mulzandtraining op de dijklichamen van de toekomstige snelweg de A4. Dit vond ik prachtig en ik merkte ook dat het mij goed afging. Toen deze trainer met de Noorderzon vertrok, besloot ik te stoppen met voetbal en zelf met de looptrainingen door te gaan. De eerste rondjes op gewone schoenen, want geld voor echte loopschoenen had ik niet.
Mijn omgeving volgde dit alles met gemengde gevoelens. Je hoorde ze denken: eens kijken hoe lang hij dit volhoudt. Na een aantal maanden kocht ik mijn eerste loopschoenen; Brooks. Twee maten te groot want dat werd geadviseerd. En wist ik veel; het was het begin van de zoektocht naar het juiste materiaal dat tientallen jaren zou duren.
Toen ik begin twintig was, startte ik op de Pedagogische Academie. Met een baan voor de klas kon ik tijdens de vele vakanties in ieder geval genoeg trainen. Intussen had ik van mijn broer een oude racefiets, een Motobecane, gekregen en daar trainde ik zo nu en dan op, samen met een vriend van mij en tussendoor de looptrainingen.
Op de academie ontmoette ik 3 studenten en 2 leraren die zich voorbereidden op de marathon van Rotterdam. Dat was iets voor mij. Tot die tijd had ik nog niet echt aan georganiseerde loopjes meegedaan. Lopen met dit groepje werkte aanstekelijk en ik sloot mij aan, trainingskilometers van rond de 80 km per week waren geen uitzondering. Het jaar daarna startte ik op mijn eerste Rotterdam marathon, met boven verwachting een tijd van 3:07h. Dit smaakte naar meer. Vanaf dat jaar liep ik ieder jaar 2 a 3 marathons met tijden van 3:02h tot 3:25h, de magische 3.00 uurs-grens heb ik helaas nooit gehaald.

Begin jaren tachtig werd de wereld geconfronteerd met de finish van Judy Mosh, de vrouw die strompelend over de finish kwam bij de Ironman van Hawai, de eerste "hele" triathlon. Een triathlon was volslagen waanzin, werd toen gezegd. Ik was echter direct door het triathlonvirus aangestoken. Lopen en fietsen kon ik intussen vrij aardig. Nu nog het zwemmen en dat heb ik mezelf aangeleerd met urenlang ploeteren in het 25m zwembad tussen kleppende huisvrouwen. In 1990 deed ik mijn eerste triathlon van Almere. Wat een avontuur was dat. Wekenlang trainen in de zomervakantie met temperaturen van 30 graden en op de dag des oordeels 11 graden met regen. Met 2 lekke banden gefinisht in 10:35h. Het was in die tijd nog pionieren wat de klok sloeg en dat was eigenlijk prachtig. Niemand had het over trainingsschema's, opzetstuurtjes, energierepen, gels en isotone dranken. Iedereen deed maar wat. De één trainde op een droge boterham, de ander had er jam en/ of suiker op gesmeerd. Een enkele sporter experimenteerde met speciale repen en drankjes. Sindsdien heb ik vanaf mijn eerste marathon tot de dag van vandaag heel wat evenementen afgewerkt.
Ik praat dan over ongeveer 70 marathons en 25 hele triathlons met daarbij 4 keer de Embrunman, 2 keer de Altriman en een keer de Norseman. 2 keer de Inferno en 3 keer de wintertriathlon Inzell.  Een van mijn laatste hele triathlons speelde zich af in Nieuw Zeeland, de Challenge Wanaka. Een schitterende triathlon in een schitterend landschap met een grotendeels onverhard looptraject. Dat, en het feit dat ik een paar keer tijdens een fietstraining bijna van mijn fiets werd gereden, was de start van het traillopen. De start was de 60 km Berg en Dal van Willem Mutze. Dat vond ik prachtig en ik besloot mijn "duursportloopbaan" te vervolgen met "traillopen". Bekende trails in Nederland, België, Luxemburg en Duitsland heb ik intussen achter mijn trailschoenen. Ook daarbuiten ben ik de laatste 3 jaar regelmatig te vinden; de Namibie Desert Challenge,  Andalusia Ultra, Swiss Irontrail T201, Transvulcania, Haria Lanzarothe, Tenerife Bluetrail, zelfs de 4K heb ik getracht te lopen. Dit jaar hoop ik de Lavaredo, de UTMB en de Pyreneëen Ultra te finishen.

Tijdens al deze duursportjaren ben ik oeverloos bezig geweest om mijn optimale materiaal te vinden. Talloze langlaufskies, rolskies, zwempakken, fietsen en loopschoenen zijn uitgeprobeerd, vaak tot grote vreugde van mijn vrouw en portemonnee. Ook het eten en drinken is een constante zoektocht geweest. Van droge boterhammen, ligakaken en bierworstjes tot smerige gels, keiharde mueslirepen en taaie en kleverige energierepen. Eind 2017 werd ik gewezen op Chia Charge energierepen. Deze repen bevallen mij zeer goed, ze stellen mijn hongergevoel langer uit door de langzame energie-afgifte. Ook lijft de reep bij langere inspanningen goed te verteren door de maag. Deze energierepen bevielen mij zo goed, dat ik heb besloten de repen onder de aandacht te brengen van alle duursporters in Nederland en met de verkoop hiervan te beginnen. Dit was het begin van Chiasport.nl